تصویر برای تو

حبس روح دراین خراب آباد تعمیر من اسـت      زندگی درحد یــــــک تسلیم تدبیر من است

صدگناه ناکرده از حسن ادب دارم بـــــدوش      زین ملامت گاه گاهی حکم تکفیر من است

من به عزم کعبه بودم پای دربت خــانه رفت      اختیار از اوســـــــــت اماعذرتقصیرمن است

شهره صیاد دلم می آیم ازشــــهر خـــــــدا      از زمین تا آسمان جـــــــولانگه تیر من است

بوی ناز نازنینی برده است از خــــــــــود مرا      حیرت وآینه از دیـــــــــــــــدار تعبیر من است

عــــــاریت خورشید گرمی میبرد از سینه ام      این اثر فیض قـــــــــدوم آه شبگیر من است

شام یلدای مرا صبح تباشیری گــــــــــــرفت      اینکه گشتم درجــــوانی پیر تقدیر من است

لحن وجد وشوق و اخگراین همه درزیربــــال      بیضه ققنوسم وخـــاکستر اکسیر من است

گفته ای در نامه ات ازخویش تصویری فرست

برگ زرد خشک درپاییز تــــــــصویر من است

                      معظم (روستا)

         شبگرد

بر گو که چه می جویم، بنما که چه می خواهم؛
چون شد که در این وادی، سرگشته  و  گمراهم؟
از عشق اگر  گویی،   می   جویم  و  می  جویم
وز یار اگر پرسی،  می خواهم  و     می   خواهم
در    عالم   هشیاری،   از   بی   خبری   مستم
در   گوشه ی    تنهایی،    از    بیخودی    آگاهم
گر مهر نیم آخر، هر   شب   ز   چه   می   میرم؟
گر ماه  نیم   آخر،   هر دم   ز   چه   می   کاهم؟
در   دامنی   افتادم،   گفتی    که    مگر   اشکم
از   خویش   برون   رفتم،   گفتی   که   مگر آهم
ویرانه ی   متروکم:    نه    بام    و    نه    دیواری
آرام     نگیرد      کس،     در      سایه     کوتاهم
آن   اختر   شبگردم،   سیمین! که     درین   دنیا
دامان   سیاهی     شد،     میدان     نظر  گاهم.

                                           سیمین(بهبهانی)

                          آرامگاه عشق

شب سیاه ، همانسان که مرگ هست
 قلب امید در بدرومات من شکست
سر گشته و برهنه و بی خانمان ، چو باد
 آن شب ،‌رمید قلب من ، از سینه و فتاد
زار و علیل و کور
بر روی قطعه سنگ سپیدی که آن طرف
 در بیکران دور
افتاده بود ،‌ساکت و خاموش ، روی گور
گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار
 در سایه ی سکوت رزی ، پیر و سوگوار
 بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار
 بر سر زدم ، گریستم ، از دست روزگار
 گفتم که ای تو را به خدا ،‌سایبان پیر
 با من بگو ، بگو ! که خفته در این گور مرگبار ؟
 کز درد تلخ مرگ وی ، این قلب اشکبار
 خود را در این شب تنها و تار کشت ؟
 پیر خمیده پشت ؟
جانم به لب رسید ، بگو قبر کیست این ؟
 یک قطره خون چکید ، به دامانم از درخت
 چون جرعه ای شراب غم ، از دیدگان مست
 فریاد بر کشید : که ای مرد تیره بخت
 بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
 بر سنگ سخت گور
 از بیکران دور
 با جوهر سرشک
 دستی نوشته بود
 آرامگاه عشق

                                                              (کارو)

 در آستان عشق

 آن را که در هوای تو یک دم   شکیب نیست
 با  نامه ایش  گر  بنوازی     غریب     نیست
 امشب   خیالت  از  تو  به ما  با صفاتر است
 چون دست او به گردن و دست رقیب نیست
اشک  همین  صفای تو  دارد  ولی  چه سود
 اینه ی    تمام   نمای      حبیب       نیست
 فریاد ها که چون   نی ام   از   دست  روزگار
صد ناله هست و از لب جانان  نصیب  نیست
سیلاب کوه   و   دره   و   هامون   یکی   کند
 در آستان  عشق   فراز   و   نشیب   نیست
 آن برق را که می گذرد   سرخوش   از   افق
پروای   آشیانه ی    این    عندلیب    نیست

                                                شفیعی کدکنی

غزلی از مولانا جلال الدین محمد بلخی

رو سر بنه به   بالین تنها مرا   رها کن
ترک   من   خراب    شبگرد   مبتلا کن

ماییم و موج   سودا شب تا به روز تنها
خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

از من  گریز  تا  تو  هم  در  بلا  نیفتی
بگزین  ره  سلامت  ترک  ره     بلا کن

ماییم و آب  دیده  در  کنج  غم  خزیده
برآب  دیده   ما   صد   جای   آسیا کن

بر شاه  خوبرویان   واجب   وفا   نباشد
ای زرد روی عاشق تو صبرکن   وفا کن

بس کن که بیخودم من ور تو هنر فزایی
تاریخ   بوعلی   گو   تنبیه    بوالعلا کن

                            فروغ(فرخ زاد)

عیدآمدوعیدآمد یاری که رمیدآمد     عیدانه فراوان شد تاباد چنین بادا

عید شما مبارک

حلول عیدسعیدفطر  را به تمام مسلمانان از صمیم قلب تبریک و تهنیت گفته آرزو مینمایم طاعات وعبادات شان در ماه مبارک رمضان به در کاه خداوند منان قبول شده باشد.

عید تو ـ عیدمن - عید همه مبارک